Ուսումնասիրում եմ հանրակրթական_առարկայական չափորոշիչները

Ծանոթացա մաթեմատիկայի առարկայական չափորոշիչի հետ։ Ուզում եմ նշել, որ տեքստում՝ հայեցակարգում և ընդհանուր բովանդակությունում վրիպակները շատ -շատ էին, երևում էր, որ արագ գրված փաստաթուղթ է, որը ստեղծելուց հետո երկրորդ անգամ չեն կարդացել, առավել ևս՝ սրբագրել, խմբագրել։
Տեղ-տեղ երևում էին նաև, որ աշխատել են առանձին մասնագետներ՝ ընդհանրական և միասնական աշխատանքը չէր երևում․․․

Շարունակել կարդալ

Զրույց «2020-2021 ուստարվան ընդառաջ». հանդիպում #6

Կրթահամալիրի մանկավարժության կենտրոնը այս տարի կազմակերպել  էր զրույց֊հանդիպումների շարք կրթահամալիրի տնօրենի հետ։ Զրույցի շրջանակում առանձնացվել էին երեք կարևոր կետեր, որոնց կանդրադառնամ ստորև։ Ընթացքում յուրաքանչյուր դասավանդող հանարվորություն ուներ խմբերով ներկայանալու, ներկայացնելու, ամփոփելու 2019-2020 ուստարին, առանձնացնելու իր ունեցած կարևոր ձեռքբերումները, այդ թվում նաև անձնական ձեռքբերումները։

Զրույցի շրջանակում առանձնացված երեք կարևոր կետերն էին․
Շարունակել կարդալ

Ես եմ՝ Լուսինեն՝ սեբաստացի Ռաֆայելի մայրիկը

  Սկսվե՜ց․․․ պատմությունը պատմության հետևից․․․բա  թե՝ աշխարհ, կանգնի՛ր բայց ի՞նչ լավ բան կա աշխարհի շարժը կանգնեցնելու մեջ, ոչ մի: Մի օր, երկու օր․․․ու սկսվեց էս աշխարհի մեջ մի նոր աշխարհ, ամեն ինչ մի տեղում, բառիս բուն իմաստով ամեն ինչ։ Առավոտյան հագնվել, լվացվել, գեղեցկանալ ու գնալ  դպրոց, բայց այս անգամ ոչ թե Հյուսիսային, այլ «Ընտանեկան դպրոց», որը ճիշտ գտնվում է երկրորդ հարկից իջնելուց աջ, ձախ, ուղիղ, դռնից դուրս կամ ներս, խոհանոցում կամ հյուրասենյակում, որտեղ տնօրենը, խոհարարը, օրվա կազմակերպիչը, ուսուցիչը, մարզիչը, կարատեի մարզիչը, հարվածայինի ուսուցիչը, սոլֆեջիոյի ուսուցիչը մի մարդ է, ու դա ես եմ՝ Լուսինեն՝ սեբաստացի Ռաֆայելի մայրիկը։ Բայց այս դպրոցում չկա այն ամենը, ինչ կա մեր Հյուսիսային դպրոցում, ամեն ինչը առցանց առանց շփումի․․․տխուր Շարունակել կարդալ

Դա ես եմ՝ Լուսինեն՝ սեբաստացի Ռաֆայելի մայրիկը

․․․Սկսվե՜ց․․․պատմությունը պատմության հետևից․․․բա,  թե աշխարհ՝ կանգնի․ բայց ի՞նչ լավ բան կա աշխարհի շարժը կանգնեցնելու մեջ, ոչ մի․ Մի օր, երկու օր․․․ու սկսվեց էս աշխարհի մեջ մի նոր աշխարհ, ամեն ինչ մի տեղում, բառիս բուն իմաստով ամեն ինչ։ Առավոտյան հագնվել, լվացվել, գեղեցկանալ ու գնալ  դպրոց, բայց այս անգամ ոչ թե Հյուսիսային, այլ «Ընտանեկան դպրոց», որը ճիշտ գտնվում է երկրորդ հարկից իջնելուց աջ, ձախ, ուղիղ, դռնից դուրս կամ ներս, խոհանոցում կամ հյուրասենյակում, որտեղ տնօրենը, խոհարարը, օրվա կազմակերպիչը, ուսուցիչը, մարզիչը, կարատեի մարզիչը, հարվածայինի ուսուցիչը, սոլֆեդջիոյի ուսուցիչը մի մարդ է, ու դա ես եմ՝ Լուսինեն՝ սեբաստացի Ռաֆայելի մայրիկը։ Բայց այս դպրոցում չկան այն ամենը, ինչ կա մեր Հյուսիսային դպրոցում, ամեն ինչը առցանց․ առանց շփումի․․․տխուր․․․ Շարունակել կարդալ

Հեռավար/առցանց ուսուցման արդյունքներն ու արտասավոր ռիթմը․․․

Գրեթե երկու ամիս է, ինչ բոլորս սովորում, աշխատում, ապրում ենք արտասովոր պայմաններում։ Կյանքը, որը մինչ այդ մեզ հաճախ ճնշում էր իր խելահեղ արագ ռիթմով, հազար ու մի կարևոր ու անկարևոր շփումներով, պարտականություններով և ապրումներով, հանկարծ դանդաղեց, հանդարտվեց, նույնիսկ թվում էր թե կանգ առավ։ Իսկ աշխարհը փոքրացավ ու խտացավ մեր տան պատերի մեջ, մեր ընտանիքում։ Ամեն ինչ դարձավ ընտանեկան՝ աշխատանքը, շփումները, ուսումը․․․ Երբ անցավ տագնապի և ադապտացման շրջանը, հաղթահարվեցին հեռակա ուսուցման, տարատեսակ առցանց հարթակների և նորանոր տեխնիկական հնարքների երբեմն սթրեսային ուսումնասիրությունները՝ հանկարծ պարզ դարձավ, որ այս պարտադրված Շարունակել կարդալ