Կենդանիների վեճը․ Ղազարոս Աղայան

Եզը, կովը և շունը վիճում էին միմյանց հետ և ամեն մեկը պնդում էր, թե՝ մեր տերը ամենից շատ ինձ է սիրում:

— Իհարկե նա ինձ ամենքիցդ շատ է սիրում, — ասում է եզը և գիտե՞ք ինչու համար: Նրա համար, որ ես եմ նրա արորն ու տափանը քաշում, ես եմ նրա համար անտառից փայտ բերում: Նա ինձ է լծում սայլին և իր ցորենը տանում ջաղաց, այնտեղ ալյուր շինում. հետո էլի ես եմ տանում քաղաք, ուր նա ծախում է այդ ալյուրը և իր տան համար առևտուր անում,երեխանց համար հագնելիք առնում: Ուրեմն, դուք ի՞նչ եք կարծում, ես որ չլինեի, նա ինչպե՞ս կարող էր ապրել: Շարունակել կարդալ

Երազող գյուղացին

Աղայանական — ռոդարիական օրերի շրջանակում 2-1 դասարանի սովորողները ներկայացնում են խառնված հեքիաթներ։

Այս անգամ ներկայացնում է Նարե Գասպարյանը։

Կար – չկար մի գյուղացի կար։ Նա նստել էր ճանապարհի եզրին և նայում էր ծիտիկներին։Ծիտիկները արծիի պես արագ էին թռչում։ պարզվում էր որ գյուղացին երազ էր տեսնում։

նարե գասպարյան - շփոթ